Hangmatten, maancycli en loze beloften – #5

Spread the love

Met tijd om te vullen en geen onmiddellijk zicht op een buitenlandse reis, ga ik op vaak stap in eigen buurt. Kwestie van dat vakantiegevoel in eigen streek wat op te roepen. Als je tijdens een wandeling, geïnspireerd op de instagramposts van wandelingen van anderen, een vleugje zonnecrème ruikt terwijl je zonnebril de wereld oranje kleurt, een outfit draagt waar je je anders enkel in het buitenland aan waagt, wel dan is dat perfect gelukt. Tijdens die wandelingen en fietstochten kom je in stukken en straten waar je nooit eerder was. Dat draagt bij aan dat gevoel.

Om dat gevoel wat te versterken bestelden we deze week een hangmat. Zo eentje met een staander, want de tuin laat het niet toe om die elders aan te bevestigen. Voorlopig is de hangmat voornamelijk een bron van frustratie. ‘Vandaag besteld, morgen in huis!’ Niet dat we het onmiddellijk moesten hebben, honger is de beste saus en uitgestelde bevrediging is van ‘t beste. Maar de belofte was gemaakt en ik had er mijn zinnen op gezet.

En dan kwam de boodschap: één dag vertraging. Daar kunnen we mee leven, ‘t is druk in de pakjessector. En dan nog een dag, maar met het verlengd weekend dus eigenlijk drie. En dan werk je beneden, klaar om de deur te openen als de bel gaat. Geen wandeling gepland, want ik plof mij in die hangmat neer zodra die opgesteld staat. Bereid om tijdens een Teams-meeting de collega’s even te laten wachten, en dan wordt hij nog niet geleverd. Morgen, tussen 8 en 17. Ik blijf thuis. Naar de post gaan, dat stel ik uit, de openingsuren die even terug zo klantvriendelijk geworden waren zijn fors ingetrokken, dus het versturen moet maar even wachten, op de hangmat, net als ik. En dan komt de mail: ‘t zal toch voor morgen zijn. OK. Had mij gezegd: binnen de week geleverd en ik was nog steeds gelukkig aan het wachten. Die onvervulbare beloften zijn nergens goed voor. Niet voor de chauffeurs, niet voor mijn mailbox en niet voor mijn hart. En dan moet ik de frustratie ervan af wandelen, of mijn lief is de dupe van loze marketingbeloftes. Die hangmat, die heeft al vanalles goed te maken, nog voor hij arriveert. Of wanneer ben ik zo ongeduldig geworden?

In tijden van quarantaine (ik krijg de neiging om dat met een hoofdletter te schrijven, ik kon me net op tijd bedwingen), loopt de tijd anders. Hoe uren dagen worden en dagen snel gaan. Hoe dagen weken vormen en die voorbij kruipen. Hoe we zondag met vorige zondag vergelijken, terwijl ons systeem van dagen kunstmatig is. Uren hebben we dagelijks opnieuw, met het opkomen van de zon, de middagstand en het wegzakken. Een natuurlijk fenomeen van elkaar opvolgende dagen, dat wij opsplitsen in 24 delen, dag na dag vergelijkbaar. Tijd loopt lineair en de 7 dagen-week voelt kunstmatig. Hoe we deze zondag vergelijken met de vorige en volgende. Terwijl die praktisch niets gemeenschappelijks hebben. Hoe we in een kunstmatige korte cirkel van 7 dagen belanden en dat functioneren als normaal beschouwen. Het structureert en maakt veel mogelijk. Maar het kan ons ook belemmeren, de sleur van te veel repetitie. Wanneer we leven van weekend naar weekend, gewoon omdat er vijf dagen tussenzitten. Behalve het feit dat een week van 7 dagen exact één vierde is van een maancyclus van 28 dagen vind ik er maar weinig logica in terug. Maar één ding is zeker: ik heb duidelijk te veel tijd om handen.


<< Volgende———————————————————————————————-Vorige >>

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *